Πόσα Βήματα Ακόμα. Ν.Στυλιανού

Η βροχή δυνάμωνε, με τους ψίθυρους,

του χειμώνα να γεμίζουν το τοπίο,

Όταν ήρθα κοντά σου, αναρωτήθηκα,

Που βρέχει άραγε, στα μάτια σου;

ή έξω από αυτά;

Πόσα βήματα ακόμα, πρέπει να περπατήσω,

για να φθάσω στη πηγή, να πιώ νερό με τις χούφτες,

να ξεδιψάσω, να σε συναντήσω,

και το χαμόγελο σου να με φωτίσει.

Κι αν χάνονται τα δάκρυα,

ή γίνονται μαργαριτάρια,

που λάμπουν στο φως του ήλιου,

όταν ανατέλλει το χαμόγελό σου.

Κολυμπούσα στο βλέμμα σου,

έβλεπα με το δικό σου φως,

καταλάβαινα, με το άγγιγμά σου.

Πόσα βήματα ακόμα, πρέπει να περπατήσω,

για να φθάσω στη πηγή, να πιώ νερό με τις χούφτες,

να ξεδιψάσω, να σε συναντήσω,

και το χαμόγελο σου να με φωτίσει.

Ακούγα με τη φωνή σου,

και περπάταγα στο δρόμο σου,

έως ότου… σταμάτησες,

να πιείς νερό στη πέτρινη βρύση,

κοίταζα τις σταγόνες

που έπεφταν απ’ τα χέρια σου.

Όμως η δίψα μου παρέμενε,

στα δικά μου χείλη,

γιατί ήταν μακριά σου…

Και τούτη τη φορά αναρωτήθηκα,

πόσες μέρες είναι η ζωή και πόσες νύχτες…

Πόσα βήματα ακόμα, πρέπει να περπατήσω,

για να φθάσω στη πηγή, να πιώ νερό με τις χούφτες,

να ξεδιψάσω, να σε συναντήσω,

και το χαμόγελο σου να με φωτίσει.

Πόσα βήματα ακόμα, στην αγκαλιά σου θα βρω,

την πηγή που ονειρεύτηκα,

σε κάθε αγγίγμα σου,

σε λίγη ζωή, θα φέρω το νερό,

το άρωμα τ’ ουρανού, να ανατέλλω ξανά.