Στου κόσμου το κενό..Ν.Στυλιανού

Έβαψα την παλιά πόρτα, σε περίμενα εκεί,

Άργησες, μα εγώ ήμουν, σε κάθε αναμνήσει,

Μπήκες και δεν ξανάρθες, μου 'πε η σιωπή,

Βγήκα να σε ψάξω, στην θάλασσα η οδύνη.

Άφησες μόνο σκόνη, και μία ανάσα ελπίδας,

Νεκρική σου βίλα, γέμισε με κρυφές φωνές,

Εγώ ακολούθησα τις γραμμές του παλιού τραμ,

Που με πήγαν πάλι, πίσω στου κόσμου το κενό.

Έμεινα να κοιτάζω, τον κόσμο να αλλάζει,

Δέρμα που νιώθω σαν φίδι, που παραπατάσε,

Σε πλησίασα και τρόμαξες, σαν άνεμος μανιασμένος,

Φώναξα το όνομά σου, αλλά έφυγες τρομαγμένη.

Άφησες μόνο σκόνη και μία ανάσα ελπίδας,

Νεκρική σου βίλα, γέμισε με κρυφές φωνές,

Πάλι ακολούθησα τις γραμμές του παλιού τραμ,

Που με πήγαν πίσω, στου κόσμου το κενό.

Έβαλα το σώμα μου σε ένα βαπόρι,

Ταξίδεψα μακριά, ζητώντας τη γοργόνα,

Μα πουθενά δεν ήσουν, μόνο μπλε στα χρώματα,

Θύμωσες και μ’ έδιωξες, σ’ ένα νησί ξένο.

Περπάτησα στον γιαλό, τσαλακώνοντας την άμμο,

Διάβασα το νόημά της, που ήταν μοναξιά,

Κάναμε παρέα ως το σούρουπο, αγκαλιασμένα,

Ανεβαίνοντας στο μοναστήρι, βρήκα την πόρτα κλειστή.

Γονάτισα και προσευχή, μα στον ύπνο έπεσα,

Τα όνειρά μου χαμένα, η θάλασσα χωρίς εσένα,

Θα σφυρίζω το όνομά σου στον άνεμο,

Μα πριν να φτάσω, θα είμαι και πάλι εδώ.

Έβαψα την παλιά πόρτα, σε περίμενα ξανά,

Άργησες, αλλά τώρα, με κρατά η ελπίδα

Μη κοιτάς πρόσκαιρα, στης θάλασσας το γαλάζιο,

Η αγάπη μας ζει στην όχθη, δε θα σβηστεί ποτέ.

country, pop, blues

0:00 /

4:05