Τις Μνήμες μου Αγναντεύω

[Στίχος 1]
Όταν ο πόνος έφυγε στα κυπαρίσσια,
να βρει ηρεμία, μακριά από τόσες ευθύνες.
Προδομένος από τη Δύναμη, την Καρτερία,
στήνω τις σκέψεις μου, σε μελωδίες πικρίας.

[Ρεφρέν]
Τις μνήμες μου αγναντεύω, με φως και με σκιές,
όταν οι λογισμοί μου παίζουν αντίκρυ σε κελιά παλιές.
Με τη λύπη μου παρέα, προχωρώ στη ζωή,
κάνοντας υπέρβαση, σε ό,τι έχει μείνει κρυφό.

[Στίχος 2]
Ανέβηκα στο κάστρο της ευτυχίας,
μίλησα στους Βοριάδες για όλες τις αλήθειες.
Πώς να φυσούν οι άνεμοι, με τρυφερότητα,
μη κάνοντάς μας να νιώθουμε την αγωνία.

[Ρεφρέν]
Τις μνήμες μου αγναντεύω, με φως και με σκιές,
όταν οι λογισμοί μου παίζουν αντίκρυ σε κελιά παλιές.
Με τη λύπη μου παρέα, προχωρώ στη ζωή,
κάνοντας υπέρβαση, σε ό,τι έχει μείνει κρυφό.

[Γέφυρα]
Πόνεσα με τα δάκρυα των παιδιών,
που ζητούν ψωμί, έχοντας τόσες πληγές.
Κατηφόρισα στο πηγάδι της πίκρας,
ρίχνοντας τον αγιασμό, ελπίζοντας σε μέρες καλές.

[Στίχος 3]
Γέλασα που τώρα πια,
είμαι κάστρο και ιστός,
φάρος και ιδέα,
με τον Προμηθέα,
σε σπηλιά κοινή.

[Ρεφρέν]
Τις μνήμες μου αγναντεύω, με φως και με σκιές,
όταν οι λογισμοί μου παίζουν αντίκρυ σε κελιά παλιές.
Με τη λύπη μου παρέα, προχωρώ στη ζωή,
κάνοντας υπέρβαση, σε ό,τι έχει μείνει κρυφό.

[Outro]
Κι αν θέλω λίγη σιωπή,
τις μνήμες μου αγναντεύω,
ανάμεσα σε στίχους,
περπατώ το χθες και το σήμερα.