Εκεί που μάτωσε η αλήθεια..Ν.Στυλιανού

Έβαψα την παλιά πόρτα και σε περίμενα,

Το φως της ημέρας έσβηνε, και εσύ δεν ήρθες ξανά.

Άργησες να μπεις μέσα, δεν ξανάρθες ποτέ,

Βγήκα να σε αναζητήσω, η καρδιά μου πονάει μεν.

Κατασπρη και παγωμένη, όπως η σκόνη που έμεινε,

Από την νεκρική σου βίλα, εκεί που μάτωσε η αλήθεια.

Άλλαξα πορεία, ακολούθησα γραμμές,

Προς τον κόσμο που αλλάζει το δέρμα του στις ρωγμές.

Σε πλησίασα και τρόμαξες, έτρεξες τρομαγμένη,

Μα εγώ ντράπηκα, με λάθος προσανατολισμένη.

Δεν θα ξανά πω καλημέρα σε κανέναν πια,

Ξεκίνησα να περπατώ, μακριά από εσένα και τα ψέματα.

Κατασπρη και παγωμένη, όπως η σκόνη που έμεινε,

Από την νεκρική σου βίλα, εκεί που μάτωσε η αλήθεια.

Άλλαξα πορεία, ακολούθησα γραμμές,

Προς τον κόσμο που αλλάζει το δέρμα του στις ρωγμές.

Έβαλα το σώμα μου σε ένα βαπόρι μεγάλη,

Ταξίδεψα μακριά, μα πουθενά η γοργόνα δεν φάνηκε.

Μόνο μπλε, θύμωσε η θάλασσα, τα σωθικά μου τάραξε,

Με έδιωξε σε ένα νησί, χωρίς καμία ελπίδα πια.

Περπάτησα στον γιαλό, τσαλακώνοντας την άμμο,

Διάβασα το νόημά της, η μοναξιά μου είναι μνήμες.

Κάναμε παρέα ως το σούρουπο, ίσα που μιλούσαμε,

Ύστερα ανέβηκα στο μοναστήρι, αλλά ήτανε κλειστή η πόρτα.

Γονάτισα να προσευχηθώ, και κοιμήθηκα στη σιωπή,

Αυτές οι σκέψεις είναι οι μόνες που με κρατούν ζωντανό,

Έβαψα την παλιά πόρτα και περιμένω ακόμα,

Μα εσύ δεν έρχεσαι, και ο κόσμος αλλάζει αδιάφορα.

country, pop, blues, latin

0:00 /

6:07