Θυμήσες στη Θάλασσα. Ν.Στυλιανού

Εκεί στον σκοτεινό ορίζοντα,

της θάλασσας όπου ξέφυγα,

ψάχνοντάς σε, βρήκα τα κύματα,

που ρώταγαν, αναζητώντας εσένα.

Όταν φάνηκε η πλώρη του ανέμου,

να σχίζει το σκοτάδι, να πυρώνει τις θύμησες,

και πάλι εκεί, στο φωτισμένο φιλιστρίνι,

να αγναντεύεις, όπως τότε, τη θάλασσα.

Γελάς και ρωτάς, σαν παιδί,

με ανησυχία και απορία,

''Γιατί τόσα δελφίνια παίζουν μουσική;

Και χορεύουν σαν γιορτή;''

Μα ναι! Με μιας απάντησες,

''Ξέρουν για την αγάπη μας!''

Γι' αυτό μας τραγουδάνε,

στην αγάπη μας ταξιδεύουν, σε νύχτες ύπνου.

Μα η σιωπή, χρόνος καρφί,

κανείς δεν μπορεί να λυτρώσει την καρδιά,

βαθιά… με πρόλαβε,

δεν μπόρεσα ούτε να σου απαντήσω.

Οι θύμησες καρδιά μου,

τις αποτίμησες,

όλα σ’ αυτή τη ζωή,

τώρα μονάχος μου στη γη.

Μα ως τον άλλο μήνα,

δίνω υπόσχεση να ‘ρθω,

στο διπλανό το μνήμα,

όπου ξέρω, θα με περιμένεις.

Θυμήσες στη θάλασσα,

οι αναμνήσεις, σαν κύματα,

έτσι συνεχίζεται η ιστορία μας,

συγχώνευση του ουρανού με τη γη,

σε ένα μοναδικό δάκρυ.

folk, orchestral

0:00 /

2:58